Osaczona – Tess Gerritsen

Wydawnictwo: Mira

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 300

Źródło: Biblioteczka własna

Twórczość Tess Geritsen poznałam już niejednokrotnie, dlatego gdy w moje ręce wpadła najnowsza jej książka, wiedziałam, że muszę od razu się za nią zabrać. W końcu to jedna z moich ulubionych autorek thrillerów.

Miranda Wood wiedziała, że źle robi wiążąc się z żonatym mężczyznom, że trudno będzie go wyleczyć z chorej miłości do żony i musiało minąć naprawdę sporo czasu, by zrozumiała, że nic z tego nie będzie, że tylko niepotrzebnie raniła jego rodzinę. W końcu nie była jego pierwszą kochanką, jednak jak każda chciała wierzyć w miłość, tą jedyną, wyjątkową, w te czułe słówka i puste obietnice. Na szczęście przyszedł w końcu ten moment kiedy zrozumiała, że tak dłużej być nie może, że pochodzą nie tylko z różnych światów, ale mają też bardzo różne spojrzenie na świat. I kiedy w końcu zdecydowała się odejść od Richarda, nastąpił kolejny zwrot w jej życiu.

Miranda nie wie, jak to możliwe, że jej kochanek nie żyje, a do tego został zabity w jej domu, w jej sypialni!. Wiedziała tylko, że to wszystko jest jakieś absurdalne, i do tego nikt jej nie wierzy, że to nie ona, że nie miała żadnego powodu by zabijać Richarda, w końcu to ona go zostawiła i nic już od niego nie chciała. Nie wie też dlaczego ktoś wpłacił za nią kaucję, całkiem sporą sumę, na którą jej stać nie było. Teraz kiedy została się sama, wie, że musi zrobić wszystko by udowodnić swoją niewinność, musi walczyć nie tylko o swoje imię, ale przede wszystkim o najbliższe 20 lat życia. Bo tyle jej grozi za morderstwo, którego nie popełniła.

Kiedy w końcu Mirandzie udaje się być co raz bliżej prawdy, kiedy w końcu przekonuje znajomych o swojej niewinności, pojawia się nowy problem – ktoś bardzo się stara by i ona zeszła z tego świata. Zostaje jej co raz mnie czasu na wyjaśnienie zagadki, i na przeżycie !

To zdecydowanie jest to co uwielbiam – morderstwo, wielka intryga, sieć kłamstw i korupcja. Do tego w całą treść wpleciony wątek miłosny, uczucie, które powoli się rodzi, bo końcu nic tak nie zbliża ludzi, jak strach i wspólna walka o życie. I to jest to, za co najbardziej lubię autorkę, to połączenie thrillera z wątkiem romansowym. Tess Gerritsen wspaniale potrafi budować napięcie i oddawać ludzkie uczucia. Cała książka przesycona jest strachem, początkowo tym, związanym z udowodnieniem swojej niewinności, następnie tym, który rodzi się, gdy grozi nam śmiertelne niebezpieczeństwo.

„Osaczona” Tess Gerritsen to książka, która od pierwszej strony wciąga i nie pozwala się od niej oderwać. Napięcie rośnie wraz z każdą kolejną stroną a podejrzanych jest co raz więcej. I prawie do ostatniej strony, do ostatniej linijki, nie sposób zgadnąć, kto za tym wszystkim stoi. Autorka potrafi nieźle namieszać i  dostarczyć naprawdę wielu wrażeń na najwyższym poziomie !!!

Polecam, jest świetna !!!!

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa  Harlequin/ Mira, za co serdecznie dziękuję !!!

 Baza recenzji Syndykatu ZwB

Zapach spalonych kwiatów – Melissa De La Cruz

Wydawnictwo: Znak literanova

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 298

Źródło: Biblioteczka własna

Ja już się chyba nie przekonam do tej autorki. Sięgnęłam po „Zapach spalonych kwiatów” po wielu pozytywnych recenzjach, pojawiających się jakiś czas temu  na wielu blogach, ale teraz stwierdzam, że to było już naprawdę moje ostatnie spotkanie z twórczością tej pani. Ale też muszę przyznać, że tym razem było o wiele lepiej niż w przypadku "Błękitnokrwistych", których w końcu nie doczytałam.

„Freya wiedziała, że igra z ogniem, a mimo to nie potrafiła się powstrzymać. W powietrzu od niewyobrażalnego napięcia czuć było zapach spalonych kwiatów. Czuła, że jakaś nieopisana siła pcha ją w ramiona mężczyzny. Sęk w tym, że zupełnie nie tego, co trzeba - brata własnego narzeczonego. W miejscu zupełnie nie tym, co trzeba - na własnym przyjęciu zaręczynowym. Czuła pod skórą, że zbliżają się kłopoty.
Nie ona jedna...
Joanna od kilku dni przeczuwała, że coś niedobrego dzieje się w miasteczku. Kiedy zobaczyła martwe ptaki na plaży, wiedziała już, że to nie przypadek. Znała te oznaki.
Do tego wszystkiego Ingrid, na pozór najspokojniejszą z kobiet z rodu Beauchamp, zaczęły dręczyć niepokojące koszmary...”

Pomysł na książkę wydał mi się bardzo ciekawy, trzy kobiety, bardzo silne kobiety z rodu Beauchamp, do tego jak przeczytałam, że to czarownice, to pomyślałam, ze to w końcu to, że autorka jednak do mnie przemówi, ale niestety nie. Początkowo wszystko było ok., zapowiadało się niezwykle interesująco, jednak nie mogłam zrozumieć dlaczego żadna z tych kobiet ze sobą nie rozmawia, każda z nich widzi niepokojące sygnały, i każda czeka nie wiem na co?? Do tego wątek z chłopcem taki trochę dziwny mi się wydawał, raz Joanna całkowicie jest nim pochłonięta, ku jej radości rodzice chłopca się ulatniają, a za chwilę jak musi zniknąć to z chłopcem nie ma problemu.

Jednak ogólnie ta książka zdecydowanie bardziej mi się podobała niż „Błękitnokrwiści”, ale nie na tyle by kolejny raz sięgać po twórczość pani Melissy De La Cruz. W końcu nie każdemu musi się ona podobać, nie każdy musi się nią zachwycać. Dla odmiany moja bratanica uwielbia książki tej autorki ;)

Więc ani polecam ani nie polecam, każdy sam musi zdecydować :)

Chichot losu – Hanka Lemańska

 

Wydawnictwo: Zysk i s-ka

Rok wydania: 2006

Liczba stron: 231

Źródło: Biblioteka miejska

Z czym wam się kojarzy telefon w środku nocy? Mi na pewno z jakimiś złymi wiadomościami, ktoś umarł, miał wypadek, no za czasów studenckich zdarzało się, że ktoś po prostu nie zdawał sobie sprawy, z tego, że jest już tak późno. Ale w gruncie rzeczy telefon w środku nocy nie wróży nic dobrego, chociaż czasem może być wręcz odwrotnie.

Joanna ma świetną pracę, której poświęca czasem zbyt dużo czasu, ale w końcu co tam. Nie ma dzieci, facet jest weekendowy i mało kłopotliwy, zwierząt też nie posiada, więc praca jest dla niej wszystkim, i ona w końcu kocha to co robi, uwielbia rywalizacje, ten pęd ku karierze. W końcu nie każdy jest stworzony by mieć rodzinę, obowiązki. Dlatego tym bardziej jest zdziwiona, że to właśnie do niej w środku nocy dzwoni Elka z prośbą o pomoc przy dzieciach.

Elka nie ma nikogo, no prawie, bo ma przeurocze dzieci i kota, ale poza nimi nikogo. Jej rodzice nie żyją, mąż uciekł do Stanów, a wszelkie znajome same posiadają rodzinę, więc dwójka dodatkowych dzieci, byłaby dla nich nie lada wyzwaniem. A Joanna w końcu jest sama więc mogłaby choć te trzy dni pomóc. W końcu dzieci to znów nie taki problem, od rana do szkoły i do przedszkola, później sobie poradzi. Tylko czy aby na pewno?

Joanna nie jest tego tak do końca pewna, w końcu nigdzie nie piszą instrukcji obsługi do dzieci, zwłaszcza tak różnych, bo Aśka i Łukasz są jak dzień i noc. No ale trzy dni to nie wieczność, więc Joanna postanawia spróbować, tylko nie przewiduje, że Elka już nigdy po dzieci nie wróci, i to nie z własnej woli. A z dziećmi trzeba w końcu coś zrobić.

Był czas, że było strasznie głośno o tej książce, i to chyba wtedy, kiedy serial wchodził na ekrany telewizorów. Ja niestety przegapiłam serial, a o książce zapomniałam aż do teraz. A wielka szkoda, żałuję teraz że nie widziałam serialu i usilnie próbuję go znaleźć w necie, bo zwyczajnie zakochałam się w Aście i Łukaszu w szczególności. No i z chęcią bym zobaczyła perypetie Joanny na ekranie :)

Ale wracając do książki, to bardzo mi się podobała. Jako fanka polskiej literatury i fanka literatury dla kobiet, mogę powiedzieć, że się nie zawiodłam, i że z chęcią bym poznała dalsze losy tej przesympatycznej „rodzinki”. Autorka stworzyła trochę nieprawdopodobną historię, ale za to taką, którą czytało się z zapartym tchem. Miło było patrzeć, jak wielki wpływ mają dzieciaki na Joannę, jak ona zmienia się pod ich wpływem.

„Chichot losu” to bardzo mądra i fajna książka, czasem smutna, czasem wesoła, ale w gruncie rzeczy bardzo optymistyczna. Polecam ją wszystkim tym, którzy nie poznali jeszcze losów Joanny, bo moim zdaniem warto :)

Drugi stosik marcowy :)

Tym razem skorzystałam z rady Demismo i po "Letnią akademię uczuć cz. I" wybrałam się do Matrasa, co by znów nie przepłacić - dzięki za cynk :)

"Drogę do różan" dziś udało mi się nabyć za 16 zł w Auchanie, w ogóle ta seria w markecie jest tańsza niż sugeruje cena, co mnie oczywiście cieszy, i zamierzam skompletować niebawem całość :)

Wzgórza Szkocji to nowa seria, której akcja dzieje się w średniowiecznej Szkocji, i jakoś tak się do mnie przyplątała. Zobaczymy czy warto :)

"Chichot losu" przywędrował do mnie z biblioteki, rzadko tam chodzę, bo swoich książek i tak mam tyle, że czasu mi nie starcza, ale jak już przechodziłam, to co tam :)

No i trzy pierwsze od dołu to książki od pani Moniki, za które bardzo serdecznie dziękuję !!!!

To już pewnie ostatnie nabytki marcowe ale kto wie :)

Punkt wyjścia – Dawid Kain

 

Wydawnictwo: Oficynka

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 239

Źródło: Biblioteczka własna

Sięgając po najnowszą książkę pana Dawida Kaina, kompletnie nie wiedziałam czego mam się spodziewać. Po pierwsze to moje pierwsze spotkanie z tym autorem i jego twórczością, po drugie nie do końca wiedziałam, co to jest horror metafizyczny. I pomimo, że rzadko czytam horrory nawet te zwykłe, albo prawie wcale, to jednak do tego mnie jakoś ciągnęło, byłam strasznie ciekawa tego metafizycznego dzieła :)

Było ich trzech: Dawid, Rafał i ten trzeci – bezimienny. Dawid to niespełniony pisarz, który nie do końca wie na jakim świecie żyje. Często zdarza mu się nie odróżniać, rzeczywistości od snu, nie pamiętać paru ostatnich dni, a jedyne co go utwierdza w przekonaniu, że nie śpi, że ma nad sobą kontrolę, to zapięty rozporek u spodni. Dawid, chciałby napisać coś wielkiego, ważnego, coś na wieki, i tylko tym żyje – pisaniem. Samotny, zagubiony, z dala od wszystkich i wszystkiego i tylko to pisanie go jeszcze trzyma przy życiu, albo na jego krawędzi.

Rafał to zupełnie przeciwieństwo Dawida, pali, pije, żyje od imprezy do imprezy. Czasem też pracuje, ale to raczej jakieś dorywcze prace, by móc dalej żyć i pić, by móc korzystać z życia. Nocne kluby, szybkie panienki, nie są mu obce, ostatnio co raz częściej też jakaś bójka wpadnie, grunt żeby adrenalina była, żeby coś się działo. No i jest jeszcze ten trzeci, mówią na niego uzdrowiciel, leczy ludzi – daje coś, ale i zabiera.

Tych trzech różni się pod każdym względem, jednak coś ich łączy, coś jakby dom, albo bardziej chata, biała chata.

Teraz już wiem, co to znaczy horror metafizyczny,  wiem czego mogę się spodziewać i z całą pewnością sięgnę po kolejne książki, nie tylko pana Dawida. Jestem bardzo zaskoczona tym, co znalazłam w tej książce, a znalazłam wiele interesujących rzeczy. Autor pokazał mi świat całkiem różny od tego który znam, świat na krawędzi, życie o które trzeba walczyć. I każdy z bohaterów walczy o nie na swój sposób.

„Punkt wyjścia” daje nam całkiem brutalny obraz życia, brutalny obraz społeczeństwa.  W książce nie brakuje wulgaryzmów, opisów ciężkich pobić, a nawet jest coś więcej, coś co przekracza ludzkie pojęcie. Umysł ludzki jest niepojęty, a ludzie im więcej mają, tym bardziej „wydziwiają”, potrzebują naprawdę „niezłego hardkoru” by poczuć, że żyją, że jeszcze coś ma sens.

Ciężko mi wyrazić, to co znalazłam w książce pana Dawida Kaina, bo nie chciałabym zdradzić za wiele. Ale mogę  zapewnić, że ta książka jest inna od wszystkich, jest mocna, nieprzewidywalna, brutalna. Autor przedstawił nam niecodziennych bohaterów i ich niecodzienne problemy, ich życie, które zdecydowanie różni się od tego jakie znam, i cieszę, że to nie ja mam takie problemy, że to nie ja potrzebuje mocnego kopa, by cokolwiek poczuć.

„Punkt wyjścia” Dawida  Kaina nie jest łatwą lekturą, ale na pewną taką, którą się długo  nie zapomni, w końcu każdy ma swoje jakieś „schizy” !

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Oficynka, za co serdecznie dziękuję !!!